Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2008

Μια αγάπη για τον Σεπτέμβρη

    "Γλυκιά μου, μάζεψα όλα τα χρώματα του πρωϊνού για να σου τα προσφέρω". Αυτά έγραφε το κείμενο που συνόδευε τη φωτογραφία που 'τράβηξα' κι έστειλα με το κινητό μου τηλέφωνο σ' εκείνη που -όπως αποδείχθηκε- νόμιζα πως αγαπούσα.
     Ήταν το τελευταίο πρωϊνό του Σεπτέμβρη, βιώνοντας έναν παράφορο έρωτα, που δε μπορούσε να οδηγήσει ποτέ σε πραγματοποίηση του ιερού του πόθου. Αυτός άλλωστε είναι εξ ορισμού ο σκοπός του έρωτα: να είναι ονειρικός, αέρινος, "άπιαστος" (αλίμονο: αν γίνονταν τα όνειρά μας και οι έρωτες πραγματικότητα, τότε ο κόσμος θα μετατρέπονταν σε μια φρικτή ισοπέδωση, μια τυρρανική ομοιομορφία, χωρίς ελπίδα για κάτι το καλύτερο).
     Βιώνοντας -λοιπόν- έναν έρωτα τρελό, έκανα όνειρα και το χειρότερο : τα πίστευα.
     Κι όταν - επιτέλους- ξύπνησα, το μόνο που απέμεινε, είναι εκείνη η φωτογραφία, που βιάστηκα να στείλω και το ρεφραίν ενός παλιού τραγουδιού: "...κι αν κάποτε χωρίσουμε θυμήσου: Σεπτέμβρη σού 'χα πει το 'Σ' αγαπώ'."
     Άν μετάνοιωσα; Ναι, μα όχι για το ότι αγάπησα, αλλά γιατί "Η αγάπη βιάστηκε μια μέρα"

Δεν υπάρχουν σχόλια: